Παύλος Γλίξμπουργκ: Τόση καλοσύνη γύρω μου κι εντός από του παντός τη μεγαλοσύνη.

Posted: 03/07/2014 in Uncategorized

Το πλέον καθεστωτικό επάγγελμα στον κόσμο είναι αυτό του βασιλιά. Υπηρετεί απολύτως και απαρεγκλίτως τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης- και τα δικά του βεβαίως ή πρωτίστως- και δεν λογοδοτεί πουθενά. Επιπλέον, δεν εκλέγεται, άρα, μη συμμετέχοντας σε καμιά δημοκρατική διαδικασία, γράφει- ως και εκ της φύσεως του επαγγέλματός του- κάθε δημοκρατική κίνηση στα παλαιότερα των παλαιότερων υποδημάτων των αυλικών του.

 Εικόνα

Αφού το ξεκαθαρίσαμε, ας πούμε κάτι ακόμη ευθέως: βασιλιάς και καλός δεν υπάρχει. Η ταξική του θέση, σε κορυφαίο μέρος της αντιδημοκρατικής και αντιλαϊκής πολιτικής (και δεν λέω στην κορυφή, γιατί εκεί κατοικούν οι εκπρόσωποι του Χρήματος) του υπαγορεύει σκέψεις ακόμα πιο συντηρητικές από κάθε νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Δεν είναι δυνατόν να ενδιαφέρεται για τον λαό, για τις ανάγκες του, να συμφωνεί με τις κατακτήσεις του, να νοιάζεται για την ευημερία των υπηκόων του περισσότερο από την ευδαιμονία των μονοπωλίων και των πολυεθνικών.


Επομένως, -και χωρίς καν να χρειάζονται τα παραπάνω- όλη αυτή η ιστορία με το ντοκιμαντέρ για τα 50 χρόνια από τότε που ο άναξ Παύλος (με το επίθετο Γλίξμπουργκ, για να μη ξεχνιόμαστε) αποχαιρέτισε τον μάταιο τούτο κόσμο, έχει άπειρες τρύπες. Δεν χρειάζεται και πολύ μυαλό για να σκεφτούμε πως τίποτα δεν γίνεται στην τύχη και πως σύντομα κάποιος από τους βλαστούς της οικογένειας θα μας εκνευρίσει κάνοντας αισθητή την παρουσία του στο πολιτικό μας σκηνικό. Αφού όμως κάνουν που κάνουν την προσπάθεια, προσπαθούν να αποκαταστήσουν και την υστεροφημία του προγόνου τους, ο οποίος δεν άφησε κάτι πίσω του ώστε να μείνει στην Ιστορία.

 

Θέλετε ένα πρώτο παράδειγμα; Ο Παύλος πέθανε στις 6 Μαρτίου του 1964. Την ίδια μέρα, τριάντα χρόνια μετά, πέθανε η Μελίνα Μερκούρη. Η επέτειος του θανάτου της εορτάζεται στον τομέα του πολιτισμού με ελεύθερη είσοδο στα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους, και με διάφορες εκδηλώσεις. Την επέτειο θανάτου του βασιλιά ουδείς τη θυμήθηκε ποτέ. Εκτός από φέτος, που έγινε η κοκο-σύναξη, δηλαδή συγκεντρώθηκε η κοκο-οικογένεια από όλη την Ευρώπη για να δει το ντοκιμαντέρ και να κάνει μνημόσυνα. Η εκδίκηση της Ιστορίας… (όπου Κοκός, ο τέως βασιλιάς της Ελλάδας, μοναχογιός του Παύλου).

 

Δεν μας έφταναν  όμως οι κοκο-εμφανίσεις, έχουμε και την προσπάθεια πλασαρίσματος του Παύλου ως «καλού καγαθού» (με την αρχαία έννοια, όχι αυτό που νομίζετε). Χαρακτηρισμός που δίνεται όταν δεν έχουμε κάτι να πούμε για τον άλλον. «Καλός άνθρωπος». Μάλιστα. Ηταν;

 

Δεν θέλω να σας πικράνω, αλλά δεν ήταν. Η πολιτεία του, είναι αψευδής μάρτυς. Ο Παύλος ανέβηκε στον θρόνο το 1947, μέσα στον εμφύλιο πόλεμο. Ηταν αρχηγός ενός κράτους και εγγυητής ενός πολιτεύματος των οποίων η Βουλή με τη δεξιά πλειοψηφία της ενέκρινε ψηφίσματα και αναγκαστικούς νόμους με τους οποίους διωκόταν ο μισός ελληνικός πληθυσμός. Ο ίδιος όχι μόνο δεν ζήτησε να αποσυρθούν ανάλογοι νόμοι, αλλά επέτρεψε, ενώ είχε την ευχέρεια ως ανώτατος άρχων να τα αποτρέψει, εκτοπισμούς, βασανισμούς και μαζικές εκτελέσεις. Χιλιάδες χιλιάδων καταδικάστηκαν σε θάνατο από τα Εκτακτα Στρατοδικεία- το άκρον άωτον της αντιδημοκρατικής εκτροπής- και ντουφεκίστηκαν, ενώ άλλοι έζησαν χρόνια εξόριστοι και φυλακισμένοι για τις αριστερές ιδέες τους. Αποκορύφωμα, η άρνηση να υπογράψει την αίτηση απονομής χάριτος που είχαν καταθέσει οι δικηγόροι του Νίκου Μπελογιάννη, του Δημήτρη Μπάτση και των συντρόφων τους. Εκτελέστηκαν αμέσως μετά από αυτό, αχάραγα, υπό το φως των προβολέων, ξημερώνοντας Κυριακή 30 Μαρτίου 1952. Όταν ο εμφύλιος είχε τελειώσει, η Αριστερά είχε ηττηθεί, και μια παγκόσμια καμπάνια για τη σωτηρία του Μπελογιάννη είχε αγκαλιαστεί από κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο.

 Εικόνα

Ο ταξικός και ιδεολογικός εχθρός, εστάλη στο εκτελεστικό απόσπασμα λοιπόν, από τον «καλό» βασιλιά. Τον ίδιο που άφηνε τη σύζυγό του Φρειδερίκη (γνωστότερη ως Φρίκη) να ιδρύει παιδουπόλεις ώστε να αρπάζει τα παιδιά των αριστερών γυναικών που ήταν σε φυλακές ή εξορίες.  

 

Η ψυχίατρος Μαντώ Νταλιάνη έζησε το 1949-50 για 21 μήνες ως πολιτική κρατούμενη στις φυλακές Αβέρωφ. Το 1994 δημοσίευσε στη Σουηδία μονογραφία για τις επιπτώσεις του εμφυλίου στην ψυχική υγεία των (τότε) παιδιών, με βάση τη μελέτη 993 περιπτώσεων (1980-86). Ενα μεγάλο κομμάτι της αφορά, ακριβώς, τα βιώματα από τις «Παιδουπόλεις» της Φρειδερίκης. Το απόσπασμα το (1996), είναι αρκετά εύγλωττο για το είδος της προπαγάνδας, στην οποία επιδιδόταν ο μηχανισμός της Βασιλικής Πρόνοιας:

«Οι συνθήκες σ’ αυτές τις Παιδουπόλεις έμοιαζαν από πολλές απόψεις με τη ζωή της φυλακής. Υπήρχε η ίδια αυστηρή αίσθηση διαχωρισμού ανάμεσα στον “μέσα” και τον “έξω” κόσμο, που συνήθως χωρίζονταν μεταξύ τους από τοίχους ή φρουρούμενα συρματοπλέγματα. Ηταν οργανωμένες σε σχεδόν στρατιωτική βάση, συχνά από πρώην αξιωματικούς, που επέβαλλαν σωματικές ποινές κι υποχρέωναν τα παιδιά να φορούν στολές. Οι επιστολές λογοκρίνονταν, όπως ακριβώς στη φυλακή, και το κλίμα δεν ήταν γενικά καθόλου φιλικό. Οπως και στη φυλακή, δεν υπήρχαν ρολόγια ή ημερολόγια, και η μέρα ρυθμιζόταν από το χτύπημα του κουδουνιού. Τα παιδιά πήγαιναν παντού με βηματισμό, ακόμη και κατά τις σποραδικές εξόδους τους στον έξω κόσμο, στον κινηματογράφο ή σε κάποιο τοπικό πάρκο.

»Οι περισσότεροι δάσκαλοι ήταν αδιάφοροι ή απάνθρωποι στα καθήκοντά τους, μολονότι υπήρχαν κάποιες εξαιρέσεις και το κλίμα εποίκιλε από μέρος σε μέρος. Η Βέροια ήταν “σαν στρατόπεδο συγκέντρωσης”, σύμφωνα μ’ έναν πρώην μαθητή, ενώ η Ρόδος ήταν αισθητά καλύτερη, με μεγαλύτερη και περισσότερο θετική επαφή ανάμεσα στο σχολείο και τους ντόπιους. […] Στις περισσότερες Παιδουπόλεις, τα παιδιά απέκτησαν εκεί το μεγαλύτερο μέρος της κανονικής τους εκπαίδευσης, ακόμη και μετά την απελευθέρωση των μανάδων τους από τη φυλακή. Η επιστροφή των παιδιών στις μανάδες τους δεν ήταν αυτόματη αλλά εξαρτιόταν από την ετυμηγορία μιας επιβλέπουσας επιτροπής. […]

Ο φόβος των μανάδων ήταν ότι τα παιδιά τους θα εμποτίζονταν με τα επίσημα δόγματα όσο παρέμεναν υπό κρατική επιμέλεια, δεν ήταν καθόλου αβάσιμος. Στα περισσότερα μέρη υποβάλλονταν δύο φορές την εβδομάδα σε “πολιτική αγωγή” και τραγουδούσαν τραγούδια εξυμνώντας “τη μητέρα μας, τη γλυκειά βασίλισσα Φρειδερίκη, που μας έσωσε από τους συμμορίτες”. Από τη μια, τα παιδιά πληροφορούνταν ότι οι γονείς τους ήταν εγκληματίες και προδότες, κι από την άλλη διαβεβαιώνονταν ότι τώρα βρίσκονται κάτω από την ευεργετική προστασία της ίδιας της βασιλικής οικογένειας. “Οι γονείς μας κι οι σύντροφοί τους, οι πρώην αντάρτες, ζωγραφίζονταν σαν ληστές, γκάνγκστερ, προδότες, δολοφόνοι”, θυμάται ο Αρης. “Η βασίλισσα κι ο βασιλιάς ήταν οι γονείς μας που νοιάζονταν για μας. Και οι δυο τους, ιδίως η βασίλισσα, επισκέφθηκαν την Παιδούπολη σε πολλές περιπτώσεις, μαζί με τα παιδιά τους. Αρχισα σχεδόν να το πιστεύω και να κολακεύομαι απ’ την ιδέα ότι ο βασιλιάς κι η βασίλισσα ήταν γονείς μου”. Ενα παιδί που μεγάλωσε στην Παιδούπολη της Λάρισας θυμάται πως “το προσωπικό τόνιζε ότι όλοι οι μαθητές θα πρέπει να είμαστε βαθιά ευγνώμονες στη βασίλισσα για τη γεμάτη αγάπη φροντίδα της και την οικονομική υποστήριξη που πρόσφερε στην ανατροφή και τη μόρφωσή μας”. Στη Ρόδο, όπου τα παιδιά στεγάζονταν σε κάποιους πρώην ιταλικούς στρατώνες, οι τρόφιμοι φόρεσαν μαύρα για το θάνατο του βασιλιά Παύλου».

(Marc Mazower «After the war was over», Princeton University Press, ΠρίνστονΟξφόρδη 2000, σ. 98-100).

 

Από το 1947 έως το 1964, σύμφωνα με τον απολογισμό της Βασιλικής Πρόνοιας, αποφοίτησαν από τις παιδουπόλεις 33.989 παιδιά (Βασιλική Πρόνοια, 1965). Το ζήτημα της λειτουργίας των παιδουπόλεων παραμένει βέβαια ανοικτό στην ιστορική έρευνα, ιδιαίτερα ύστερα από τις αποκαλύψεις για τη δράση παράνομων κυκλωμάτων υιοθεσίας και την ανάδειξη της αναξιοπιστίας, ή της χάλκευσης των επίσημων αρχείων. Δεν ήταν λίγα τα παιδιά που αρπάχθηκαν από τις οικογένειές τους και στάλθηκαν εν κρυπτώ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Χωρίς χαρτιά, χωρίς διαδικασίες υιοθεσίας, προφανώς δεν ξαναβρήκαν ποτέ τις οικογένειές τους.

Η περίπτωση του παιδομαζώματος, το βασιλικό παιδοφύλαγμα παραμένει ένα ζήτημα γύρω από το οποίο είχε χτιστεί ένα αδιαπέραστο τείχος σιωπής και παραποιήσεων. Έκπληξη προξενεί ακόμα και η στάση των κυβερνήσεων, οι οποίες εμφανίστηκαν πρόθυμες να εκχωρήσουν ένα σημαντικό μέρος των εκπαιδευτικών ή κοινωνικών αρμοδιοτήτων τους στη βασιλική οικογένεια.

Δεν εξαντλείται μόνο εκεί ο «καλός» βασιλιάς. Αρχές της δεκαετίας του 1960, σε περίοδο «λιτότητας»  προίκισε πλουσιοπάροχα την κόρη του Σοφία, με 300.000 δολάρια, και δαπάνησε 2.800.000 δραχμές για το «γάμο του αιώνα» με τον Χουάν Κάρλος της Ισπανίας (ήμαρτον!). Οι φοιτητές διαδήλωναν φωνάζοντας «Προίκα στην παιδεία όχι στη Σοφία» αλλά ποιος τους άκουγε; Οποιος διαφωνούσε, ανήκε στα μιάσματα.

Εικόνα

Την ίδια περίοδο «θεσπίστηκε» για πρώτη φορά χορηγία για το Διάδοχο (τον Κοκό που λέγαμε) 86.600 δολάρια το χρόνο. Δεν αρκούσε η βασιλική περιουσία και βασιλική χορηγία για τη συντήρησή του, μολονότι η βασιλική χορηγία είχε μόλις αυξηθεί από 384.000 δολάρια το χρόνο σε 576.000. Το μέσο εισόδημα για μια οικογένεια ήταν περί τις 40.000 δρχ τον χρόνο και η ισοτιμία δραχμής δολαρίου ήταν 1/50.

 

Ολα αυτά, αφού έχει επιτρέψει να κυβερνήσουν την Ελλάδα η σύζυγός του, (είπαμε, Φρίκη) και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Ο αείμνηστος Κ.Κ. ήταν ένας απλός υπουργίσκος όταν επελέγη από τον αμερικανικό παράγοντα για πρωθυπουργός. Ο Παύλος τον όρκισε στο πι- και- φι. Σιγά που θα έφερνε αντίρρηση στους «προστάτες». Οσο η σύζυγος τα είχε με τον Καραμανλή, η εύνοια του παλατιού ήταν δεδομένη. Ποιος δεν θυμάται πως η ΕΡΕ πήρε σε κάποια εκλογική αναμέτρηση λιγότερες ψήφους αλλά περισσότερες έδρες από την Ενωση Κέντρου που είχε έρθει πρώτη; ΕΝ τούτοις, κυβέρνησε η ΕΡΕ παρά το εξόφθαλμων της παρανομίας. Οταν τέλος πάντων η σύζυγος τα «έσπασε» με τον Καραμανλή, το παλάτι αγκάλιασε και πάλι τη δεξιά παράταξη, συντάχθηκε μαζί της. Η δολοφονία του Λαμπράκη, ήταν έργο και των δύο: και της δεξιάς που άφηνε τις συμμορίες «εθνικοφρόνων» να ελίσσονται και να καταλαμβάνουν τον κρατικό μηχανισμό και των ανακτόρων.

Πολλά θα είχε να γράψει κανείς ακόμη, αλλά θα έπρεπε να είναι ιστορικός. Πριν κλείσω, μια μικρή παρατήρηση: η Ρέινα Σοφία (της Ισπανίας ντε, αυτή που πήρε προίκα αντί για την παιδεία προκειμένου να την πάρει ο καρακούκλαρος –χα- Δον Χουάν) είπε στον ντοκιμαντερίστα πως μίλησε ελληνικά για τις ανάγκες των γυρισμάτων πρώτη φορά σε 50 χρόνια. Δηλαδή, σε τι γλώσσα μιλούν μεταξύ  τους τα Γλυξμπουργκόπουλα όλα αυτά τα χρόνια; Δεν ήταν η ελληνική, η γλώσσα της πατρίδας τους; Όχι;

 Εικόνα

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s