ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΗΜΩΝ, ΤΟ ΕΠΙΟΥΣΙΟΝ

Posted: 01/07/2014 in Uncategorized

france

ΟΛΑ ΦΕΥΓΑΝ

Υπήρχαν γυναίκες αδύναμες
γυναίκες εύκολες
και γυναίκες μοιραίες
που θρηνούσαν ούρλιαζαν έκλαιγαν με λυγμούς
μπροστά στους ανθρώπους που σαν άχυρα
καιγόντουσαν
Παιδιά χαμένα έτρεχαν στους ερειπωμένους δρόμους
κατάχλομα μη ξέροντας πού βρίσκονται
Και οικογενειάρχες
που δεν αναγνωρίζανε τη στέγη του σπιτιού τους
ανεβοκατέβαιναν έξαλλοι πάνω κάτω
μέσα σε μια βροχή από ψάθες άχυρα κουτάλια και φτερά
Όλα φεύγαν
Η πόλη κατέρρεε
αναδευότανε
θρυμματιζότανε
γύριζε γύρω απ’ τον εαυτό της
ενώ ακίνητη φαινόταν
Μαύρα γουρούνια τυφλωμένα
απ’ το ξαφνικό σκοτάδι
ενός μοντέρνου γουρουνάδικου
καλπάζανε
Η πόλη έφευγε
φτύνοντας αίμα και νερό
κι αέρια
Όσοι ονειρεύονταν μόνο πληγές και τραύματα
ξυπνούσαν
αποκεφαλισμένοι
έχοντας χάσει χτένες βούρτσες
κι άλλα τέτοια καθημερινά
Ένας μαύρος γάμος ήδη νεκρός
από τους νιόνυφους ως τον κουμπάρο
κρατούσε μια ισορροπία επίπλαστη
μπρος σ’ ένα φωτογράφο
καβουρντισμένο τρομαγμένο
Νέα ερείπια ολοκαίνουργια
φόρος πολέμου
παιχνίδια ανοικοδόμησης
κέρδη κι απώλειες
ξύλα και κάρβουνα
Στην άκρη του σπιτιού ενός εργάτη
αφημένη μια ομελέτα
κρεμόταν σαν παλιόρουχο
σε μια σπασμένη τζαμαρία
και τ’ απομεινάρια ενός παλιού απανθρακωμένου κρεβατιού ανακατεμένα
με τα πριονίδια ενός μπουφέ εξαφανισμένου
η απανθρακωμένη σάρκα του ανθρώπου έγινε ένα με το κρέας που τρώμε
Στο όνομα της προόδου
άνθρωποι αδέκαστοι ακολουθούσαν πλήρως την προοδευτική διάσπαση
της ζωντανής ύλης
της χαμένης.

Ζακ Πρεβέρ, Μετάφραση: Γιάννης Θηβαίος

(που γιορτάζει σήμερα)

Το έκλεψα από τη φίλη Ελένη Γκίκα

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s